Η γιαγιούλα μου εν στην εντατική. Είδα την έτσι καλωδιωμένη, ενωμένη με μηχανήματα, σε κωματώδη κατάσταση, τζαι παρόλο που εν έμοιαζε στη γιαγιούλα, ήταν η γιαγιούλα. Ήταν ακίνητη, ανέκφραστη, αδύναμη. Εθυμήθηκα την τελευταία φορά που την είδα. Ήταν στο νοσοκομείο πάλε, αλλά εγελούσεν, είπεν μας ιστορίες, τσιαττιστά, τζαι η μάμα μου εκαρκαλιούσεν της τα πόδκια της, τζαι τζίνη εγέλαν πολλά, όπως το μωρούι.
Ασυναίσθητα, φαντάζομαι την κηδεια της. Έρκεται μου η εικόνα σε αναλαμπές. Ο παππούς μου κλαίει τζαι τραουδά της τραούδκια όμορφα, οι θκειές μοιρολοούν, τζαι εγώ θωρώ το προσωπούι της τζαι αρνούμαι να πιστέψω ότι εν τζίνη. Ότι εν η γιαγιά ΜΟΥ.

Εν με κανούσαν ούλλα τ'άλλα, νιώθω τζαι τύψεις που ήμουν αγενής προς την αρφήν της.

"Κόρη μου μα γιατί εν μας σσιερετάς πλέον; Εν μας ξέρεις;"

"Συγγνώμην που δεδομένης της κατάστασης εν κάμνω 5 κουτρουμπέλες τζαι ούτε χορεύκω τσάμικο άμαν σε θωρώ"

Δκιάολε, ίντα σσιύλλα που είμαι. Εν κανεί που η αρφή της εν μάλλον στα τελευταία της, κάμνει της την έξυπνη η μαννοροκώλα.

Περιμένω δίπλα που το τηλέφωνο τωρά. Εν θελω να κτυπήσει. Σκέφτουμαι να το κλείσω.

Άτε γιαγιούλα μου προσπάθα λλίο.

And the Oscar goes to...

Στα νιάτα μου, τον καιρό που ο Λάρυ και ο Μπάλκυ ήταν κουλ, και το περμανό μαλλί με τη ψηλή φράντζα ήταν της μόδας, όλες οι φίλες μου είχαν δηλώσει ποιο ήταν το όνειρο τους σχετικά με την μελλοντική τους σταδιοδρομία.

Η μια ήθελε να γίνει τραγουδίστρια, η άλλη να παντρευτεί τον Michael Jackson και η τρίτη σκεφτόταν να γίνει καλογριά. Ωραίες εποχές.. εκτός από ένα πράγμα. Εγώ δεν ήξερα ποτέ μου τι ήθελα να γίνω (μια παράδοση που κρατεί καλά μέχρι τις μέρες μας), αλλά ήξερα ένα πράγμα με σιγουριά! Κάποια μέρα, θα κέρδιζα ένα Όσκαρ!

Δεν είχε σημασία αν ήταν για Καλύτερη Ηθοποιός, Καλύτερη Σκηνοθέτης, Καλύτερη Ενδυματολόγος, ή Καλύτερη Καφετζού. Το όνειρο μου ήταν να το κερδίσω το ρημάδι το Όσκαρ και τα υπόλοιπα ήταν λεπτομέρειες.

Είχα έτοιμη και ομιλία φυσικά. Και εννοείται πως κάθε μήνα που ερωτευόμουν άλλο γκομενικό (μιλούμε για πολύ χοτ εντεκάχρονα), τον συμπεριλάμβανα στην ομιλία αποδοχής μου. Φυσικά τις πλείστες φορές ευχαριστούσα τον σύζυγο μου Tom Cruise. Κάποτε η πρόβα ξέφευγε εκτός ελέγχου και ένιωθα αληθινά δάκρυα να σχηματίζονται στις άκρες των ματιών μου όταν έλεγα "..and I would like to thank my husband Tom Cruise, honey, I could never make it without you.."

Φυσικά δεν μοιράστηκα το όνειρο αυτό με κανένα. Ήταν το δικό μου μικρό ρεζίλι. Μετά άρχισαν να περνούν τα χρόνια, άρχισα να μισώ τα ιμπεριαλιστικά γουρούνια, πφφφ, σιγά μην πήγαινα και στα Όσκαρ... Κάποια βράδυα όμως, όταν ξάπλωνα στο κρεβατι μου με τα αυτοκόλλητα του Τσε στην κεφαλαριά, σαν μικρή αμαρτία, ερχόταν κρυφά στο μυαλό μου "...and I would like to thank my husband Dionysis Tsaknis, honey, I could never make it without you.."

Τελικά έφτασα στα 26 μου χρόνια, τζαι εγκατέλειψα για τα καλά την ιδέα να το κερδίσω το γαμιόλικο...Μέχρι τώρα!

Βλέπετε..εγω την άλλη βδομάδα, πάω Χανιμουνάκι. Και που πάω; στην πόλη των αγγέλων... εκεί που γεννιούνται οι αστέρες...και εμφυτεύονται πολλές σιλικόνες.

Ε, δε γίνεται ρε κοπέλια. Κοτζάμου Χόλλυγουντ εννα πάω, εννα μεν με ανακαλύψει κάποιος; Μια χαρά κοπέλλα είμαι, εκατάφερα να βρω άντραν στην Κύπρο, τζαι τούτον εν κατόρθωμα! Συν του ότι άκουσα κάτι φήμες, ότι το φυσικό στήθος κάμνει major comeback!

Θα πρεπει να μετακομίσουμε στο Λος Άντζελες εννοείται, και φυσικά ο Μώρατσος θα πρέπει να θυσιάσει τη δουλειά του, τους φίλους του, την οικογένεια του και την πιλόττα, τζαι ενδεχομένως να έχουμε πρόβλημα στις γυμνές μου σκηνες με τον Ryan Reynolds και την Scarlet Johanson, αλλά δε βαριέσαι..εγω εννα πιάσω Όσκαρ!

Χαιρετισμοί

Οι τροποι που χαιρετούμε ένα ανθρωπο, επηρεάζονται από πολλούς παραγοντες. Πρωτίστως επηρεάζονται από τον τόπο προέλευσης μας, τη θρησκεία μας, τη σχέση μας με τον συγκεκριμένο άνθρωπο αλλά και τον χαρακτηρα/τεμπεραμέντο μας (όπως εγώ προσωπικά υποστηρίζω).

Τείνω να προσδίδω αρκετή βαρύτητα στα θέματα χαιρετισμού, και ομολογώ ότι από αυτό το μικρούλικο δείγμα επικοινωνίας, σχηματίζω ολόκληρη άποψη για το ποιόν του συγκεκριμενου ανθρώπου. Μου έτυχε φυσικά, να κάνω λάθος πάρα πολλές φορές, και ανθρώποι τους οποίους είχα "καταδικάσει" από τον χαιρετισμό τους, να αποδεικτούν απολαυστικότατοι, αλλά και πάλι, παρόλο που έχει αποδεικτεί επανειλημένα, ότι είμαι χάλια στο να σχηματίζω σωστές πρώτες εντυπώσεις, εξακολουθώ να οδηγούμαι απο αυτές, μέχρι αποδειξεως του αντιθέτου.

Για παραδειγμα, όταν συστήνομαι με κάποιον για πρώτη φορά και μου δώσει το χέρι του, και αυτό ειναι χαλαρό και μαλακό σαν μακαρόνι, Άπαναγιαμου, Παναγία μου! Αμέσως προδιατίθεμαι ότι ο ανθρωπος αυτός (συνήθως το χέρι μακαρόνι ανήκει σε γυναίκες), είναι χλιαρός, ψυχρός και απομακρος.

Φυσικά εγώ, δε μπορώ να μείνω αμέτοχη, και όταν μου τύχει μακαρονάνθρωπος, προσπαθώ έστω και έμμεσα να του δείξω πως το καμνουν οι σωστοι αδρώποι, τζαι ανταποδίδω με τη χειραψία μέγγενη. Νομίζω, σε κάποιες περιπτώσεις, ακούστηκαν κόκκαλα να τσακρούν. Ρε κουμπαρε μου, βάρτο σσιέριν σου μες το δικόν μου τζαι σφίξε το ολάν! Έντζαι έδωκα σου καμιάν κατσαρίδα να κρατήσεις, εν το σσιέριν μου. Που ξέρεις, μπορεί να παιξω σημαντικό ρόλο στη ζωή σου, μπορεί να είμαι ο έρωτας της ζωής σου (Απλά εν θα εισαι εσύ ο δικός μου. Σόρρυ είμαι κρατημένη είπαμεν). Ξενέρωτε άνθρωπε..

Εκτός που τους μακαρονάνθρωπους, υπάρχουν και οι άνθρωποι από την Ανατολική Ευρώπη. Ας πούμεν οι συγγενείς μου. Όποτε δω την οικογένεια μου που την Πολωνία, έχουμε ακριβώς την ίδια σύγχυση, κάθε μα κάθε φορά!

Οι Πολωνοί, φιλούν σταυρωτά τρεις φορές, εμείς δκυό.
Καθε φορα φυσικά ξηάννω, τζαι τελειώνω τον χαιρετισμό, στα δυο φιλιά.
Αλλά τζίνοι, παν δυναμικά και με φόρα, για το τρίτο, με αποτέλεσμα βεβαίως, να καταληγουν με σουφρωμένα χείλη, κάπου στον αέρα, ή να καταλήγουν να με φιλήσουν πας την μούττη, το αυτί, το στόμα, ή τον λαιμό (πολυ ερωτικοί οι οικογενειακοί μας χαιρετισμοί οπως καταλαβαίνετε).
Ο επόμενος συγγενής, που μόλις βλέπει το συμβάν, και δε θέλει να αιμομικτήσει μαζί μου (μα γιατί ρε γαμωτο;) συμβιβάζεται στις δικές μου πολιτισμικες τελετουργίες, και πάει για το διπλό φιλί.
Εγώ όμως, αφου εμαθα το μάθημα μου, πάω για το τριπλο φιλί, και πάμε για πορνό πάλε.

Καλά, όσο αφορά τους ανθρωπους που παν για το μονό φιλί, δεν έχω να πω τίποτε. Ειναι επιτήδιοι βλάκες που θέλουν να μας θωρούν να συγχυζούμαστε τζαι επιδιώκουν το κατα λάθος φιλί στην μύτη, το αυτί, στόμα, λαιμό.

Η τρίτη περίπτωση, παρόμοια με την πιό πάνω, οι Αμερικάνοι. Οι Αμερικάνοι, δεν φιλούν σταυρωτά, αλλά αγκαλιάζουν. Αυτό που δεν ξέρουν οι Αμερικάνοι, εν ότι αντιπαθώ πολλά τες αγκαλιές.
Οι αγκαλιές, για μένα, εν κάτι πολλά προσωπικό, που το κάμνεις σε μια πολλά τρυφερή φάση, συνήθως όταν έχει ηλιοβασίλεμα, με κάποιον άνθρωπο που αγαπάς πολλά (συγγενείς, καλλύττερους φίλους και αμόρε). Δεν νιώθω άνετα να αγκαλιάσω έναν ανθρωπο που τον έχω δεί μολις λίγες φορές. Πρέπει να τον έχω δει τουλάχιστον 14 φορες για να μπορεσω να τον αγκαλιάσω, και να έχουμε μοιραστεί κάποια ξεχωριστή στιγμή. Μιας και η ανταλλαγή υγρών αποκλείεται απο το πρόγραμμα, πλέον λιγοστεύουν σημαντικά οι ευκαιρίες γαι να μοιραστούμε κάποια ξεχωριστή στιγμή.

Επίσης, η αγκαλιά δεν έχει οδηγίες χρήσης και χρονοδιάγραμμα. Δηλαδή, εγω, αν σου κάνω τη χαρη να σε αγκαλιάσω, θέλω να περιορίσεις την επαφή στο μίνιμουμ και να κρατήσεις τον χρόνο, επίσης στο μίνιμουμ. Ή αν θέλεις να με κρατάς ως την Δευτέρα Παρουσία, τουλάχιστον κάμε μου ενα συνθηματικό χτύπημα στην πλάτη, να ξερω οτι η "στιγμη" τελείωσε και δικαιουμαι να αποτραβηκτώ.

Δεν έχει τίποτε πιο βασανιστικό (καλά μπορεί και να υπάρχει), που το να σε σφίγγει ο άλλος πάνω του με πάθος και συ να μεν ξέρεις πότε θα τελειώσει.
Ούφφου..απλά περιμένεις τζιαμέ, σφίγγεις πίσω, τζαι αν είσαι εγώ, κάμνεις την αγκαλιά μεγκενη, ωσπου να ακουστούν κοκκαλα να τσακρούν, πέρκιμον ο άλλος αποφασίσει ότι οκ, enough love for today.

Ξέρω ότι οι δύο απόψεις μου πέρι χαιρετίσματος, δεν συνάδουν μεταξύ τους. Δηλαδή θέλω θερμή φιλική χειραψια, αλλά συντομη και ξηγημένη αγκαλιά, προτιμότερο ανυπαρκτη. Επίσης τα σταυρωτά φιλιά πρεπει να έχουν ζωντάνια μέσα τους, αλλά να είναι σύντομα και να περιοριστούν στα δύο.

Στο τέλος της ημέρας όμως, νομίζω δε μπορεί να υπάρξει ο τέλειος χαιρετισμός, γιατί από τη στιγμή που ο καθένας έχει διαφορετικά όρια για τον προσωπικό του ατομικό χώρο, αλλά και επηρεάζεται από το πολιτισμικό του περιβάλλον, εχει και ο καθένας τη δική του αντίληψη για το τι καθιστά ένα σωστό χαιρετισμό. Φαντάζομαι, αν διάβαζε η Βασίλισσα Ελισάβετ τα πιό πανω, δε θα συμφωνούσε μαζί μου. Ούτε ο Χιού Χέφνερ.

Νομίζω όμως άμαν χαμογελάς, τζαι σσιέρεσαι που γνωρίζεις ή που βλέπεις τον συνάνθρωπο σου, κουτσά στραβά εννα τα καταφέρεις να σιερετιστείς.

Σιερετούμεν!

No More Mastrappa!

Κλείνω μια βδομάδα τώρα, που λούνομαι με τον μαστραππά. Όχι, πλέον δεν νιώθω σαν την Θεά Αφροδίτη που την λούζουν οι νύμφες με τα κοχύλια.
Νιώθω σαν τον πρόσφυγα του 1974.

Από ότι κατάλαβα, με την ευγένεια σε αυτή τη χώρα, δε μπορείς να καταφέρεις τίποτε. Πάντως σίγουρα, δεν προκειται να καταφέρεις να λουθείς σαν άνθρωπος.
Μάλλον το ήδη δοκιμασμένο:

"Γειά σας Κύριε Υδραυλικέ μου, μήπως θα μπορούσατε να μας σάσετε το τηλέφωνο του μπάνιου γιατί λούνομαι με τον μαστραππά", δεν αποφέρει κανένα αποτέλεσμα. Αύριο εφαρμόζεται νέα μέθοδος, πέρκιμον δούμε κανένα χαίρι.

"Γειά σας, Κύριε Υδραυλικέ μου. Αν δεν έρτεις αύριο να μου σάσεις το τηλέφωνο του μπάνιου, θα σου μπήξω τον μαστραππά μες τον κώλο".

Η γιαγιά μου η μπαλαρίνα

Η γιαγιά μου η "μπαλαρίνα", επήεν να πιεί καφέ στη γειτόνισσα προχτές, τζαι προφανώς ο καφές της γειτόνισσας πρέπει ναν καταπληκτικός, γιατί μόλις τον ήπιεν, εσηκώστηκεν, τζαι που τη χαρά της την πολλήν πρέπει να έκαμεν καμιά πιρουέττα, γιατί έφαν τες χαμέ τζαι έσπασεν το πόδι της.

Μάνα μου την πούλλα μου την φτωσσιή..επηα να τη δω σαν καλή εγγονή σήμερα στο νοσοκομείο, τζαι εστεναχωρήθηκα πολλά μόλις την είδα. Εφαίνετουν τόσο αδύναμη, σαν το μωρό. Εν άσσιημο να θωρείς αγαπημένα πρόσωπα εγκλωβισμένα μες τες αδυναμίες του κορμιού τους. Τζαι όμως, παρόλο που ο άλλος μπορεί να φαίνεται αδύναμος, γερασμένος, αν του δώκεις λλίο χρόνο, τζαι την ευκαιρία να μιλήσει, μπορεί να σε εκπλήξει. Μπορεί να σου αποδείξει ότι εν το ίδιο πλάσμα που ήξερες τζαι που αγαπάς. Μπορεί η γιαγιούλα να μεννεν τόσο δυνατή όσο παλιά, αλλά ο νούς της εν κοφτερός ξυράφι.

Μέσα σε μια ώρα, έμαθα οτι:

Σήμερα νηστεύκουμεν γιατί γιορτάζουμεν "Το πορτίν της Παπαθκιάς". Δεν κατάφερα να μάθω πολλά πράματα για τη συγκεκριμένη γιορτή και την προέλευση της, εκτος από την απλή, αλλά τόσο βαθιά απάντηση της γιαγιάς μου: "Ε, πρέπει να κλασεν καμιά Παπαθκιά, τζαι κάμασιν γιορτήν του πόρτου της". Εκτός από την πιό πάνω συγκλονιστική Θεολογική εξήγηση, εκέρτισα τζαι ένα τσιαττιστό

"Μια Παπαθκιά που το Στρουμπί,
τζαι μιά που το Πολέμι,
τζίνες εκάμαν το πουττί,
έναν ππαρά το δρέμι,"

Πέρα από τις Θεολογικές γνώσεις, αλλά και την δημοτική ποίηση, είχα ευκαιρία να μάθω και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το σόι μου:

Ο πρόπαππους μου, κατασκεύαζε για χρόνια μόνος του το νεκροκρέβατο του, από κάσσιες της ρέγκας. Οι κάσσιες της ρέγκας όπως μου εξήγησε η γιαγιά μας η καλή, ήταν φτιαγμένες από μικρά ξύλινα σανίδια, και ο Προπαππούς-Μακγκάιβερ (οποιαδήποτε ομοιότητα με τη γιαγιά της Δρακούνας, είναι συμπτωματική), ξήλωνε τα σανίδια, τζαι τα εσυναρμολογούσε σε ένα μυρωδάτο φέρετρο, τύπου κάμπριο. Κάθε Πάσχα τζιόλας, έφκαλλεν το στον ήλιο να πιάσει ωραίο χρώμα. Δε ξέρω γιατί τα βγαζε το Πάσχα, και όχι ξερω γω, μες τον 15Αυγουστο, που είναι και της Παναγίας τζιόλας. Ίσως η απόχρωση που πιάνει η κάσσια της ρέγκας, μες τον Μάρτη/Απρίλη, να εν πιό τρέντυ.

Επίσης,

Ο παππούς μου, αποφάσισε να γίνει αλκοολικός στα 75 του. Δυστυχώς τα ζωτικά του όργανα δεν συμφωνούν με αυτή του την απόφαση, τζαι έτσι κάθε τρεις τζαι λλίον παθαίνει μίνι ανακοπές και μίνι εγκεφαλικάκια. Αλλά σιγά μην τον πτοήσει αυτό..ατού ο Γαβρίλης.
Έτσι αφού ο κύριος παππούς δε λέει να σταματήσει τα επικίνδυνα σπορ (βλ. V.S.O.P), η γιαγιά μου εδήλωσεν ότι εβαρέθηκεν να την κάμνει ρεζίλι στη γειτονιά, έτσι την επόμενη φορά που θα τα τσούξει το παιδί, και θα μείνει τάβλα, αντί να φωνάξει "Βουρααατε χωρκανοιιιι, χάνω τον αααντρα μουυυ", όπως κάνει κάθε φορά, θα πιάσει απευθείας τηλέφωνο σε γραφείο κηδειών, πέρκιμον πετύχει καμιά καλή προσφορά στα τελευταία μοντέλα "Καρυδιά και Μαχόγκανυ 2009". Καμία σχέση με τις κάσσιες της ρέγκας φαντάζομαι.

Τέλος, πριν φύγω πρόσεξα την ταπέλλα που κρέμασαν οι νοσοκόμες πάνω από το κρεβάτι της γιαγιούλας.
"ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ" έλεγε η ταπελλούδα.
"Άτε γιαγιά, τζαι εννα καλοπεράσεις πόψε"
"Ξέρω το κόρη μου, είδα το τζαι γιώνι!! Ήρταμεν νοσοκομείο να μας κάμουν καλλύττερα, τζαι ννα μας ταίσουν που τον κώλο"

Τζαι πέτε μου τωρά, που πόθθεν ήταν να πάρω εγώ;;

Ο Προμηθέας και η Αφροδίτη

Τα Σαββατοκυρίακα, αποδεδειγμένα από επιστήμονες (όπου εγώ, είμαι η επιστήμονας), έχουν ευεργετικές ικανότητες. Ακόμα και να είμαι του θανατά όλη τη βδομάδα, τα Σαββατοκυρίακα πάντα καταφέρνουν να επουλώνουν τις πληγές μου, σαν την αντιβιωση ένα πράμα (αλλά όι ποτζίνην με την πενικιλλίνη, γιατί τζίνη μόνο αναφυλακτικό σοκ μπορεί να μου προκαλέσει).

Ο Προμηθέας, είχεν παρόμοιες εμπειρίες με μένα, τζαι καταλαβαίνει με. Ή μάλλον καταλαβαίνω τον εγώ. Βλέπετε, ο Προμηθέας, ήταν πολλά καλό κοπέλλι, τζαι εν εμπόρεν να θωρεί τους αθρώπους να μεν έχουν φωθκιά, τζαι να μεν μπορούν να ζεσταθούν ή να μαειρέψουν, τζαι συνεπώς να αναγκάζουνται να τρων sushi ούλλη μέρα. Έτσι έκλεψεν τη φωθκιά που τους πίκρηες τους Θεούς τζαι έδωκεν την στους ανθρώπους (ως τωρά, αν δεν έχετε εντοπίσει τις ομοιότητες μου με τον Προμηθέα, εν επειδή ακόμα εν εφτάσαμε σε τζίνο το σημείο της ιστορίας).

Που το έμαθεν ο παλιός του ο παρέας ο Δίας, ενευρίασεν πολλά, τζαι είπεν να του δώκει να καταλάβει, ότι "You dont mess with Zeus, motherfucker", τζαι έτσι έδησεν τον πας σε ένα μεγάλο βράχο, τζαι έβαλεν ένα μεγαααλο αετό που τον ελαλούσαν Καυκάσιο, να του τρώει το συκώτι το πρωί, με το καλημέρα δηλαδή, τζαι αφού ο Προμηθέας ήταν Τιτάνας, άρα αθάνατος, το συκώτι του εβλαστούσεν παλε τη νύχτα, τζαι ήταν έτοιμο τζαι ζουμερό για τον αετό για το επόμενο πρωί πάλε. Μαλακία. Εντέλει τον Προμηθέα έσωσεν τον ο Ηρακλής, τζαι έτσι έπνασεν το βλαντζί του επιτέλους, αλλα σίουρα κάποια ψυχολογικά τραύματα, πρέπει να του εμείναν.

ΤΖαι που εν η ομοιότητα μου με τον Προμηθέα ρωτάτε; Η ομοιότητα μου με αυτόν τον καλό κύριο, εν ότι το βλαντζί μου τζαι ούλλα τα υπόλοιπα ζωτικά μου όργανα, τζαι μένα αναγεννιούνται τα Σαββατοκυρίακα,(ετοιμα για βρώση που Δευτέρας).

Όταν πνάζει τζαι μένα το βλαντζί μου όμως, τα πάντα μου φαίνονται πιό ευχάριστα, ακόμα τζαι τζίνα που εν δυσάρεστα.

Ας πούμεν, ήρταμε τωρά που τη θάλασσα, γεμάτοι αλάρμες, τζαι ανυπομονούσα να μπω μες το κρυό το ντους να πλύνω το μαλλί, τζαι να φκάλω τες άμμους που τον κώλο μου (σταθερή αξία του καλοκαιριού). Αλλά η ντουζιέρα μας (και συγκεκριμένα το "τηλέφωνο") είχε άλλες διαθέσεις, άγριες. Με λίγα λόγια, φέρτε στο νού σας "ορφανά" της Καμπότζης που τα λούνει η μάνα τους με το μαστραππί, και θα καταλάβετε.

Στην αρχή ενευρίασα, αλλά στο τρίτο σιώνομα του νερού που τον μαστραππά πας την κκελλέ μου, έτσι που έκλεισα τα μμάθκια μου τζαι άφησα το νερό να τζυλά σιγά σιγά πάνω μου, ένιωσα ότι ήμουν η Θεά Αφροδίτη, τζαι ότι ήμουν στα λουτρά εμμ..της Αφροδίτης. Ήμουν μέσα σε τζίνη την μικρή σκοτεινή σπηλιούδα με τη μικρή λιμνούλα, που την καλύφκουν οι άγριες φυλλωσιές τζαι οι ρίζες των δέντρων, τζαι έκαμνα μπάνιο. Το μοναδικό φως που έλαμπε πάνω στο πρόσωπο μου και το γυμνό μου σώμα, ήταν οι μικρές ακτίδες του ήλιου που εκαταφέραν να τρυπώσουν που τες χαραμάδες των δεντρών. Γυρόν μου επετούσαν περιστέρια, άσπρα φυσικά, τζαι δίπλα μου, μέσα στο υπέροχο δροσερό νερό, ήταν οι πανέμορφες, ολόλευκες και ζουμερές νύμφες του νερού, γυμνές και αυτές, οι οποίες με βοηθούσαν να λούσω τα μακριά ξανθά μαλλιά μου (εν μου αρέσκουν οι ξανθές, αλλά η Αφροδίτη εν ήταν μελαχρινη ρε μα φρεντ, ότι τζαι να πεις).

Οι νύμφες που λαλείτε, κρατώντας τεράστια άσπρα κοχύλια, τα γέμιζαν με νερό και άφηναν το νερό να κυλίσει και να δροσίσει το θεϊκό μου χωρίς κυτταρίτιδα κορμί. Μικροί ερωδοί πετούσαν τριγύρω, παίζοντας άρπα και μουσική lounge, και έξω, ανάμεσα στα πανέμορφα λουλούδια, με περίμενε ο Άδωνις, ένας μώρατσος κανονικότατος, με κοιλιακούς τζαι όλα τα συναφή, με ένα χιτώνα μόνο, όσο που να του καλύπτει τον πλούσιο ανδρισμό του.

Όταν πλέον με έλουσαν οι νύμφες, τζαι εκαθαρίσαν μου τζαι τα αυτιά μου με ξυλάκια για να μεν αρρωστήσω, μου στόλισαν τα μαλλια με λουλούδια και άρχισα να ξεπροβάλλω που το λουτρο μου, αποκαλύπτοντας πληρως το κάτασπρο χυμώδες σώμα μου. Ο Άδωνις, επειδή ήταν τάκκος τζαι τζίνος, εν έπαθε πατατράκ, ε τζαι εξάλλου έσσιει 9 χρόνια που τα έχουμε, πόσες φορές να φύρνεται όποτε θωρεί το θεϊκό μου κορμί; Αν νομίζετε ότι οι Θεοί εν επηρεάζονται από τη ρουτίνα, λανθάνεστε αγαπητοί..νομίζω εξέφυγα.

Που έμεινα; Α ναι περιμένει με ο τάκκος ο Άδωνις, ντυμένος με τον ημιδιάφανο χιτώνα που του κρύφκει τον πούλλατσο. Εγώ, βρεγμένη από το λουτρό, περπατώ προς το μέρος του τάκκαρου, τζαι πίσω που κάθε μου βήμα, βλαστούν λευκά κρινάκια. Κοιτάζω τον,χωρίς να με πτοεί το γεγονός ότι είμαι σούππα λούμα, χαμογελά μου τζαι με μιαν κίνηση τραβά τον χιτώνα του τζαι διά μου τον για να σκουπιστώ. Δέχομαι την προσφορά του, τον κοιτάζω με λάγνο βλέμμα, τυλίγω τον χιτώνα πάνω στο σώμα μου, τζαι λαλώ του με αισθησιακή φωνή "Άδωνη, πάω κομμωτήριο, μεν με περιμένεις μπορεί να πάω για καφέ με την Αθηνά πιό μετά".

Χάτες, καλή βδομάδα να χουμε, τζαι ας ελπίσουμεν ότι το βλαντζίν μου βαστά ακόμα.

Κλειστό λόγω μελαγχολίας

Αυτή η ανάρτηση έχει αυτοκαταστραφεί πιλέ.
Σας ευχαριστώ για την συμπαράσταση σας και τα σχόλια σας.

Θα τα πούμε σύντομα